Anna

Mijn TBR is lang, en zoals zoveel anderen heb ik de boeken van Niccolò Ammaniti al een eeuwigheid op mijn nog-te-lezen-lijstje staan. Het kwam er echter nooit van. Want waar begin je als je nog vijftig miljoen ongelezen boeken hebt? Nou, bij het boek dat zijn eigen blogbom krijgt natuurlijk. Uitgeverij Lebowski organiseert vandaag een blogbom voor Anna, dus bereid je voor dat dit boek vandaag overal is. Ook bij mij. 

Hij schrijft over echte mensen
Toen ik een keer wat research aan het doen was naar Niccolò Ammaniti, lang voor ik in dit boek begon, las ik ergens dat hij behoorde tot een nieuwe groep Italiaanse schrijvers die een nieuw soort verhalen schreef. Verhalen die gewelddadig, ruig en conventieloos zijn. Naar aanleiding van die omschrijving besloot ik toen om géén boek van hem uit mijn kast te trekken, want dat klinkt nou niet echt heel aantrekkelijk. Toen ik een persbericht kreeg over Anna, herkende ik die omschrijving helemaal niet in de samenvatting van dit verhaal. Anna gaat over -goh- de jonge Anna, die samen met haar jongere broertje probeert te overleven in Sicilië, waar alle volwassenen zijn gestorven aan een mysterieuze ziekte. Voor hun moeder stierf heeft ze een handleiding voor haar kinderen geschreven, een handleiding om te overleven in een wereld zonder volwassenen, zonder elektriciteit en zonder nieuwe productie, maar mét een opgroeiend broertje en een naderende dood. Want niemand wordt ouder dan 14 in deze wereld. Dat is een heftig toekomstbeeld en Niccolò Ammaniti maakt dat niet rooskleuriger dan het is. Dat laatste is ook meteen wat ik heel fijn vind aan dit verhaal. Het voelt zo echt. Echt op een hele rauwe manier. We lezen over een meisje dat haar best doet om te overleven in een wereld waar het er niet meer zo prettig aan toe gaat. Zonder regels is het lastig te bepalen wie waar recht op heeft en het is dan ook een hard bestaan. Hoewel de moeder van Anna zoveel mogelijk heeft proberen te plannen na haar dood, verandert een wereld zonder volwassenen snel en daar moet de jonge Anna mee om zien te gaan.

Recht door zee met een vleugje hoop
Wat deze schrijver bijzonder mooi doet, is een beeld schetsen van de personages. Anna, Astor en zelfs Knuffel, ik heb het gevoel alsof ik ze al jaren ken. Ze zijn niet perse mooie personages, zo verliezen ze zich soms inderdaad in geweld en in egoïstische keuzes, maar ze zijn bovenal levensecht. Het zijn dingen die jij en ik ook zouden doen. Fouten maken, weer doorgaan kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven. Anna en Astor leven een heel beperkt leven. Ze leven in het huis waar ze zijn opgegroeid en Anna gaat naar buiten om de benodigdheden te vinden waar ze van leven. Maar hoe ouder Astor wordt, hoe meer hij verlangd naar de wereld buiten. Anna en Astor hopen een redding te vinden, een wereld waarin volwassenen wel blijven leven, een leven waarin het eind niet zo dichtbij is. Één van mijn favoriete aspecten is Knuffel, toch een stukje rooskleurigheid in een verhaal als deze. Knuffel is een hond, die al aan zijn derde naam toe is. En eigenlijk ook zijn derde identiteitsswitch, want hij is gedurende zijn leventje behoorlijk veranderd. Hoe dat precies komt is niet helemaal duidelijk, maar misschien is dat bij honden gewoon zo simpel als wordt omschreven. Wie weet.

Wat dit boek met me doet
Anna is op het eerste gezicht niet eens zo’n ander verhaal dan ik gemiddeld lees. Het gaat over een post-apocalyptische wereld, waarin niemand anders wordt dan 14. Alle volwassenen sterven een gruwelijke dood en daar is niets aan te doen. De hoofdpersonen zijn jong. Het zou zo een veelverkopende YA kunnen zijn. Toch is dit verhaal anders. Compleet anders. Waar de gemiddelde YA gaat om het vinden van een oplossing voor een probleem, en ook eindigt met een overwinning, gaat het in Anna juist om alledag. Hoe kom je dag door wanneer je leven zo veranderd. Welke keuzes maak je om te overleven en hoe ga je om met de steeds grotere beperkingen van je bestaan. Zware onderwerpen, die juist zo luchtig worden gebracht door Ammaniti. Een gave. Het boek leest gemakkelijk weg, maar ik ben zo nu en dan gestopt met leven om even te denken over het opgroeiende meisje, of over de interessante wereld die geschetst wordt. Prettig, een boek dat weet te verrassen. Toch blijf ik zitten met wat onduidelijkheden. Wat overduidelijk aan de lezen zelf over wordt gelaten. Met de omslag van hond Knuffel krijgen we wat hoop toegeworpen, maar Anna is ouder geworden. Is er voor haar een redding? We zullen het nooit weten.

Ben je, net als ik, andere genres aan het verkennen, maar vind je de overstap van YA naar iets anders soms erg groot? Anna is daar een perfect boek voor. Het heeft herkenbare elementen, maar het jasje is compleet anders. Een boek om van te genieten, want het beschrijft een prachtige, maar pijnlijke werkelijkheid. Maar ook een boek, om eens op een andere manier naar een verhaal te kijken. Ik wil vaker wat van Niccolò Ammaniti lezen.

Ben jij bekend met Niccolò Ammaniti?


Anna – Niccolò Ammaniti – 19,99 – 280 pagina’s – Lebowski – recensie-exemplaar*

* Dit manuscript ontving ik van uitgeverij Lebowski. In deze post is een affiliatelink verwerkt. Meer weten? 

Comments
  • Justine

    Ziet er een leuk boek uit!
    Justine onlangs geplaatst…Recensie: De vrouwen van het kalifaatMy Profile

  • Lilian

    Ik vind het omslag zo mooi!
    Lilian onlangs geplaatst…Nu een paar echte katersMy Profile

  • Linda

    Het is dat ik dankzij de synopsis en eerder werk van Ammaniti al nieuwsgierig was geworden naar dit boek, want ik vind deze ‘recensie’/bespreking wel erg vlak. Ik ben meer analyse van je gewend (en vind dat ook veel interessanter om te lezen). Is dit bewust zo gedaan?
    (Sorry als ik een beetje bot overkom. Ik vind veel van je boekbesprekingen juist goed gedaan, vandaar dat dit me nu ook zo opvalt.)

    • Ellis
      Linda

      Dag Linda. Na jouw reactie ben ik met bibberende benen mijn recensie terug gaan lezen. En ik kan alleen maar concluderen dat je gelijk hebt. Het is vlak. Het lijkt wel of ik nog niet klaar was met schrijven, alsof ik halverwege heb besloten dat het goed was voor die dag. Inmiddels heb ik gepoogd nog wat toe te voegen aan mijn verhaal, het voelt voor mijzelf al iets completer. Bedankt voor jouw reactie, dat waardeer ik zeer.

  • Thyrze

    Dit lijkt me een heel bijzonder boek! Ben er erg nieuwsgierig naar 🙂
    Thyrze onlangs geplaatst…Mijn 2015 volgens GoodreadsMy Profile

  • Marcia

    Niccolò Ammaniti heeft echt super mooie boeken geschreven <3 Ik ben echt fan van zijn werk en vind het bijzonder hoe ieder boek dat hij schrijft weer heel anders is. Ik kan echt niet wachten om Anna te lezen – zeker ook omdat het gaat over een post-apocalyptische wereld en daar ben ik nou eenmaal gek op!
    Marcia onlangs geplaatst…New Year’s Resolutions TagMy Profile