De Appeltaart van Hoop

Cover de appeltaart van hoop

Toen het persbericht van “De appeltaart van hoop” voor het eerst in mijn inbox verscheen heb ik het boek bijna afgewezen. Het leek me direct een erg leuk boek, maar de stapel nog te lezen boeken was op dat moment niet echt klein te noemen. Ik twijfelde of ik daar nog wel een boek aan toe moest voegen. Zelfs als het een boek is met zo’n prachtige cover én een verhaal dat me aansprak. Maar toen was daar Joost. Ik geloof dat hij dit boek op ieder medium wel aangeprezen heeft, en sja… voor positieve aanbevelingen van collega-bloggers ben ik heel gevoelig. En dat terwijl ik niet eens van appeltaart houd.

Vanaf het moment dat Oscar naast Meg komt wonen worden ze als vanzelf de beste maatjes en lijkt niets hun mooie vriendschap in de weg te staan. Totdat de ouders van Meg het wilde plan hebben bedacht om voor zes maanden het koude Ierland te verruilen voor Nieuw-Zeeland. Onder veel protest gaat Meg met haar ouders mee zich realiserend dat ze Oscar heel erg zal missen. Ze spreken af contact te houden. Dan krijgt Oscar een nieuw buurmeisje, de beeldschone Paloma Killeally. Daarna lijkt niets meer wat het was……

Vriendschap, liefde en opgroeien

Oscar, de grote held in dit verhaal, heeft jarenlang naast Meg gewoond. Dit duo heeft een heel bijzondere vriendschap. Ze praten vanuit hun slaapkamerramen met elkaar, geloven in elkaar, vertrouwen elkaar en steunen elkaar door dik en dun. Zelfs als Meg voor 6 maanden met haar ouders naar Nieuw-Zeeland verhuist. Meg zelf heeft daar helemaal geen zin in, maar Oscar stimuleert haar om er helemaal voor te gaan.  Meteen wil ik deze knul platknuffelen, want wat is het een lief persoon. Terwijl Meg de stranden van Nieuw-Zeeland ontdekt, komt er naast Oscar een nieuw meisje te wonen. Knap, op het eerste gezicht heel aardig en compleet anders dan Meg. Paloma Killeally, kan je een betere bitch-naam bedenken? Oscar, naïef en ruimhartig als hij is, besluit Paloma te verwelkomen in het huis van Meg. Zelfs als haar gedrag steeds aparter wordt, blijft hij ontzettend vriendelijk. Als lezer voel je de wereld stukje bij beetje voor Oscar instorten. De gevoelens die dit verhaal overbrengen zijn heel intens. Sarah Moore Fitzgerald beschrijft de komst van Paloma en de verandering in het leven van Oscar zo subtiel, dat de rillingen soms over mijn rug liepen. Als ik kon had ik een duik in het boek genomen om op mijn roze eenhoorn ten strijde te trekken en de goedhartigen te beschermen tegen al die kwaadheid.

Cover de appeltaart van hoop

Appeltaarten met een vleugje magie

De wereld van Oscar verandert compleet met het vertrek van Meg en de komst van Paloma, maar hij blijft constant zichzelf. Een goeie jongen die haarfijn aanvoelt wanneer iemand wat meer liefde en aandacht nodig heeft. Hij bakt de meest adembenemende appeltaarten volgens recept van zijn grootmoeder, met een klein snufje magie. Na het eten van zo’n Oscar-appeltaart lijkt de wereld een stukje mooier, een stukje zorgelozer. Appeltaarten die hoop bieden, dat vond ik zonder meer het mooiste aspect uit het boek. Sarah Moore Fitzgerald schrijft prachtig over kwetsbaarheid, over het belang van vriendschap en over de kracht van aandacht, maar de appeltaarten schenken dit verhaal ook kracht en hoop. Zo nu en dan had ik nóg meer emotie willen zien, meer van die pijn van buitensluiting en meer van die emotie van verliefd zijn. Zo mooi als Joost dit boek vindt, vind ik het nou ook weer niet. Maar zeker een fijn verhaal. Én dit is een boek met een boodschap, want de lieve maar kwetsbare personages komen hier het krachtigst uit het verhaal. En laat ik nu net dol zijn op dit type hoofdpersoon.

De Appeltaart van Hoop is een prachtig jeugdboek over vriendschap, uitsluiting en liefde-als-levenstijl. Sarah Moore Fitzgerald schrijft een boek dat je doet grommen van frustratie en doet zuchten van geluk. Allemaal met een vleugje appeltaartgeur dat zo nu en dan voorbijkomt. 


De appeltaart van hoop – Sarah Mooire Fitzgerald – Van Goor – 16,99 – recensie-exemplaar

Comments