De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Ik heb zeker meer dan eens verliefd met de boeken van Ransom Riggs in mijn handen gestaan. Die prachtige zware boeken in die mooie hardcoveruitgave, vol met foto’s en mooie details in de uitgave. Zo’n boek waar je echt bij kan staan zwijmelen. Misschien wel de mooiste boeken die ik ooit in mijn handen heb gehad. Maar wat was ik bang voor het verhaal. Ik hoor eigenlijk nooit iemand écht laaiend enthousiast over deze boeken. Oké, behalve Joost, maar het wil nou net dat mattie Joost en ik het qua boekensmaak met regelmaat net niet met elkaar eens zijn. Nu wel. Joost, ik zal je boekensmaak nooit meer in twijfel trekken. (Oké toch wel, soms dan. Een klein beetje. )

De foto’s en het verhaal = één
Weet je waar ik het meest bang voor was? Dat dit boek zou voelen als een verhaaltje dat om een aantal bijzondere foto’s heen was gebreid. Zo’n beetje van de hak op de tak, omdat de schrijver nou eenmaal alle foto’s wat aandacht wil geven. Zo zit het gelukkig helemaal niet met “De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine”. Het verhaal voelt helemaal compleet, waarin de foto’s echt een hele mooie en fijne toevoeging zijn. De jonge Jacob wordt na het overlijden van zijn opa geconfronteerd met een gehele nieuwe wereld. Een wereld met monsters en kinderen met bijzondere eigenschappen. In de tijd dat zijn opa nog leefde heeft Jacob altijd gedacht dat hij ze niet helemaal op een rijtje had, opa vertelde Jacob namelijk de meeste wonderlijke verhalen en hij liet hem foto’s zien van de meest aparte kinderen. Kinderen die zweven, of uitermate sterk zijn. Nooit had Jacob voor mogelijk kunnen houden dat hij deze kinderen zou ontmoeten en zelfs om ze zou gaan geven, maar dat is precies wat er gebeurt. Door middel van een meeslepend avontuur, met geheimzinnige taferelen en veel gevoel leren we een magische wereld kennen. Een wereld die bedreigd wordt en waar Jacob helemaal bereid is voor te vechten.

DSC_5388

Minder creepy, wel geheimzinnig
Dit is zo’n boek dat een echte halloweenuitstraling heeft. Alsof het ontzettend duister en doodeng is, maar dan voor jongeren. Maar iets wat ik “de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine” echt niet vind, is creepy. De foto’s zijn inderdaad speciaal, maar ik vind ze vooral geheimzinnig en niet zo zeer eng. Als je echt een eng boek zoekt, waarvan het kippenvel over je rug loopt, is dit niet het boek dat je zoekt. Gelukkig heeft dit boek een boel andere sterke aspecten. Zo leef ik als lezer ontzettend mee met de verschillende kinderen. Niet alleen met de hoofdpersoon Jacob, maar ook heel veel van de andere kinderen vind ik heel echt overkomen. Zo echt, dat ik ze soms wel weer een beetje eng vind. Neem nou Enoch, zijn talent is bijzonder… opvallend. Ik hoop dat ik in de andere twee boeken nog meer over hem mag lezen, want hij fascineert me uitermate. Hoewel de wereld best absurd is, heb ik geen moment moeite om het te geloven. Op het moment dat deze fijne, beschermde wereld onder druk komt te staan, zat ik thuis in mijn stoel ontzettend gespannen mee te leven. De bijzondere kinderen heeft vanalles wat: een vleugje X-men, een flinke schep spanning, een snufje liefde en een grote schep spanning en verwondering. Omhulde stad, ik kom er aan!

Ik ben ontzettend verrast door “De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine” wat een super boek. De mix van foto’s en verhaal is fantastisch, en ik leefde helemaal mee met alle kinderen. Net zo mooi als zijn looks, dit verhaal!

Heb jij al eens een boek met foto’s gelezen? 


De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine – Ransom Riggs – Clavis – 378 pagina’s – 19,95

*In deze post is een affiliatelink verwerkt. Meer weten? 

Comments
  • Jet

    Ik lees het nu in het Engels, ongeveer op de helft. Ook ik ben laaiend enthousiast! Het verhaal is echt geniaal, en de foto’s horen er echt bij!

  • Rowan

    Ik heb het eerste deel gewonnen bij de Boekenadventskalender van Emmy. Aangezien ik mezelf beloofd had dat ik dit boek in januari mocht kopen, was ik hier ENORM blij mee. Ik hoor steeds meer positieve berichten dus ik kan niet wachten om erin te beginnen.

    • Ellis
      Rowan

      Jaaaa! Ik vind hem leuk!

  • Emmy

    Ik vind dit echt ontzettend mooie boeken.

    • Ellis
      Emmy

      Je reactie staat niet bij spam xd

  • Lilian

    Jaaaaa, en bijna het laatste deel <3

    • Ellis
      Lilian

      ???

  • Sanne

    Ik kan me herinneren dat ik Omhulde Stad stiekem best eng vond haha. Maar het klopt wat je zegt dat het verhaal en de afbeeldingen echt een zijn. Het is niet zo dat er even snel een verhaaltje bij een foto bedacht moest worden.

  • Justine

    De covers van de boeken zien er ook zo mooi uit. Ik heb nog geen boeken gelezen me foto’s erin maar ik ben wel benieuwd naar het boek!

  • hetboekenik

    Dit is een reeks die ik zo graag wil gaan lezen 🙂

  • Madelon

    Gelukkig dat hij je verrast heeft. Zo’n soort boek is ook wel eens leuk ^^

  • Nicole

    Heb net eind december het laatste deel gelezen, echt een hele leuke serie!
    (al moet ik daar wel bij zeggen dat deel 1 me iet wat tegenviel, maar dat kwam voornamelijk doordat het gewoon zo anders was dan dat ik verwacht had.)

  • Renée

    Zo’n mooie boeken inderdaad!

  • Lieke

    Ik vond dit boek ook echt heel leuk! Ik ga hem binnenkort weer eens herlezen, want ik ben alweer een deel vergeten :’D Daarna snel Omhulde Stad lezen (die al heel lang ongelezen in de kast staat, oeps) en dan wachten op het laatste deel die binnenkort alweer uitkomt 😀

  • Iets met kerst na oud en nieuw | Cinderellis

    […] zielen’ onder mijn kerstboom zou verschijnen. Ik ben echt instant fan van deze boeken van Ransom Riggs en ik kan niet wachten op het slotstuk. Lekker gevoel, dat reikhalzend uitkijken naar een nieuw deel […]

  • Monica

    Ik heb dit boek vorige week uiteindelijk toch maar gekocht. Ik was inderdaad een beetje bang dat het creepy zou zijn, maar gelukkig is het dat dan niet. (Al is een beetje creepy natuurlijk ook niet erg ^^)

  • Vivian | The Book Review

    Jaa, ik vind dit ook echt een topboek! Wat je zei over die foto’s herken ik wel hoor, ik weet nog dat ik me er af en toe over verbaasde dat het gewoon echt perfect bij elkaar aansluit en dat je helemaal niet het idee krijgt alsof de schrijver steeds dacht ”o er komt weer een foto dus daar moet ik iets voor verzinnen”. Echt knap!