Duizend stukjes van jou

Vanavond is de tweede leesbeesten leesclub bijeenkomt in Eindhoven en voor deze keer lazen we Duizend stukjes van jou. Emmy herself heeft dit boek aangedragen en ze is er laaiend enthousiast over. Zo’n fijne aanprijzing maakt natuurlijk dat ik alleen maar meer excited raakte om in het boek te beginnen. Toen ze me het boek ook nog cadeau gaf voor mijn verjaardag was het cirkeltje rond. Ik heb het gelezen en .. eigenlijk vind ik het niet zo geniaal als vele andere lezers. Het concept is gaaf, het verhaal leest vlot. Maar toch heb ik hier en daar best wat aan te merken. 

Duizend hartjes voor het concept
Reizen door dimensies is eigenlijk geen onderwerp waar ik mateloos in geïnteresseerd ben. Niet zoals bijvoorbeeld magie of depressies, waardoor een boek wat mij betreft meteen een aantal stapjes voor heeft. In Duizend stukjes van jou raakte ik echter meteen in de ban van deze hele ontwikkeling. Marguerite is een dochter van twee geniale wetenschappers, die een apparaat hebben ontwikkeld -de Vuurvogel- waarmee je tussen verschillende dimensies kan reizen. Mits je in die andere dimensie ook leeft, want je ‘eigen zelf’ neemt het lichaam van die ‘andere zelf’ over. Klinkt misschien wat ingewikkeld, maar Claudia Gray schrijft het zo neer dat het goed te volgen is. Een geweldig omgeving voor een boek. Er is een dimensie voor elke mogelijke keuze die mensen kunnen maken. Dus in sommige werelden is de technologie veel verder ontwikkelt dat in onze dimensie, maar het gebeurt ook andersom. We volgen Marguerite in futuristisch Londen, dat ik maar weinig fantasierijk vond overkomen. Naar keizerlijk Rusland, dat ik veel interessante concepten vond hebben, (Hallo prinses Marguerite!) maar dat ik ook wat ongeloofwaardig vind. Want hoezo zijn de hoofdpersonages, ook in dit Rusland, allemaal bij elkaar opgegroeid? Hoe komen ze nu ineens allemaal in Rusland terecht? Misschien ben ik nu te weinig romantisch en moet ik me neerleggen bij het idee dat grote liefdes elkaar nu eenmaal in elke dimensie tegenkomen. Ik had liever iets meer verklaring gezien. Dit concept is waanzinnig, maar waar is de fantasie? Zeker in dat verder ontwikkelde Londen had zo veel kunnen gebeuren, zoveel ontwikkelt kunnen zijn. Maar wat hebben ze in die dimensie? Armbanden met schrikpulsen en hologrammen om te beeldbellen. Misschien ben ik dit verhaal aan het overdenken, maar met de weinig fantasierijke oplossingen en het gebrek aan verklaringen verdiende het voor mij toch wat minpuntjes.

Het mag me wel wat creatiever
Als de vader van Marguerite vermoord wordt en zijn moordenaar vlucht naar een alternatieve dimensie, besluit ze hem te volgen. Om hem te vermoorden. Nu komt Marguerite veel te lief over om daadwerkelijk iemand te vermoorden, maar ik kan me de wraakgevoelens voorstellen als je vader wordt vermoord door iemand die dichtbij je staat. Alleen, eerste, kleine probleem met dit boek: ik geloofde het niet. Ik kreeg meteen het sterke gevoel dat er vast wat anders aan de hand was. Duizend stukjes van jou wordt aangeprezen als een verhaal vol actie, maar het tempo is juist heel rustig. Er is een grote rol voor liefde, in de vorm van, jawel, de zo uitgekauwde liefdesdriehoek. Paul en Theo, allebei onderzoeksassistent van de ouders van Marguerite hebben allebei een oogje op haar. Maar voor mij was het meteen duidelijk wie dé jongen zou worden. Het verhaal kent behoorlijk zoetsappige scenes, wat de één heerlijk zal vinden en de ander wat minder. Tot die laatste categorie hoor ik. De uitwerking ging me veel te snel. Het ene moment is het de ene jongen, dan verandert alles, en is het de ander. Soms kreeg ik het gevoel alsof Claudia Gray wat te lui had geschreven. Alles wat ze opschreef was zo, omdat dat nou eenmaal het beste in het verhaal paste. Zo ook met de ‘grote dimensie reis kracht’. Deze kan maar één keer per dimensie worden uitgedeeld, maar waarom dat zo is daar krijgen we geen verklaring voor. Waardoor ik het wat te gemakkelijk vind. Dat is mijn grootste probleem met dit boek. Het had zo veel méér kunnen zijn. Het had zo veel overtuigende en verrassender kunnen zijn. Nu is het gewoon een leuk boek. Ik vond het niet meer dan dat.

Duizend stukjes van jou is een boek met prachtige cover en een waanzinnig concept, maar de uitwerking vind ik maar gemiddeld. Er zijn te veel puntjes waar ik iets op aan te merken heb en die ik niet helemaal geloofwaardig vind overkomen. In mijn ogen had dit boek heel veel meer kunnen zijn, waardoor ik echt een beetje teleurgesteld achterbleef. 

Vond jij dit boek wel geniaal of had je ook wat aanmerkingen? 


Duizend stukjes van jou – Claudia Gray – Harper Collins – 15,- – 336 pagina’s – eigen exemplaar

Comments