George

Op zo’n middag waarop ik lang moest wachten voor ik naar huis kon, besloot ik mezelf te trakteren op een boek. Ik vind het soms niet zo makkelijk meer om echt helemaal op eigen houtje een boek uit te zoeken. Er zijn zoveel boeken, en ik heb ook al veel gelezen. Om mezelf het wat makkelijker te maken stelde ik een kort mentaal lijstje op, waaraan mijn potentiële nieuwe boek sowieso moest voldoen:
1. Ik wilde niet meer dan 15,- uitgeven
2. Ik wilde een boek dat prettig las, geen zware kost.
3. Het moest een boek zijn waar ik er niet al 10 van gelezen heb, dus niet het type boek van ‘niet-bijzondere-heldin-red-de-wereld”.
Als snel liep ik met dit witte boek in mijn handen, George. Eigenlijk was ik niet van plan een jeugdboek te kopen, maar hoe verder ik zocht, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat ik dit boek wilde lezen. En dat deed ik. Dezelfde dag nog.

George is een jongen. Om te zien tenminste.
Want George weet zelf dat ze een meisje is.
Ze houdt dit voor iedereen geheim. Totdat ze
met de klas een toneelstuk van haar lievelingsboek
gaan opvoeren. George wil supergraag
de hoofdrol van Charlotte spelen. Maar ze mag
van de juf niet eens auditie doen… omdat ze
een jongen is.
Samen met haar beste vriendin Kelly bedenkt
George een plan. Zodat ze niet alleen Charlotte
kan zijn – maar vooral zichzelf, voor eens en
altijd.

George, de zij.

George gaat over een meisje. Zij weet het, maar de wereld is daar nog niet van overtuigd. Haar hele leven is ze al dol op het verhaal van Charlotte’s web en als zich dan de kans voordoet, in de vorm van een schooltoneelstuk, wil ze niets liever dan de rol van deze spin vertolken. Niet alleen omdat George dol is op Charlotte, maar vooral om de wereld te laten zien dat ze een meisje is. Niemand anders is zo goed voorbereid en gepassioneerd als George. Niemand kent de exacte intonatie en de opbouw van de zinnen zoals George die kent. Maar George is een jongen. Voor de buitenwereld. Om die reden laat de juf haar niet eens auditie doen. Absurd, maar tegelijkertijd zo realistisch.  Een kleine uitspraak voor de juf, maar met een groots effect op George. Samen met haar vriendin Kelly bedenkt George een plan om toch de rol van Charlotte te kunnen spelen. Een klein plannetje, maar zo groots in het leven van George.

DSC_6378

Klein verhaal, groots effect.

Het verhaal van George is zo mooi omdat het klein is. George is niet bombastisch, maar subtiel. Een klein verhaal met een grootse impact. Het zijn niet de grote dingen waar George tegenaan loopt, maar juist de kleine. De jongens-wc, die zo ontzettend ongepast voelt. Een moeder, die zo trots is op haar zoon. Een vriendin, die zegt dat een man best een vrouwenrol kan spelen. Terwijl George geen jongen, zoon of man is. Geen jongen, zoon of man wil zijn. Tien jaar oud strijdt ze nu al een dagelijks gevecht. Zelf volwassenen die het goed bedoelen, slaan de plank zo volledig mis. Maar ook karakters waar je het minst van zult verwachten reageren juist ontzettend sensitief op Charlotte. Door de schrijfvorm zijn George’s gevoelens kristalhelder, met subtiel verdriet, onbegrip en eenzaamheid, maar ook kleine gelukjes en hoop. Een gepast verhaal voor een jonge doelgroep om net wat meer inzicht en begrip te ontwikkelen voor deze groep mensen. Maar vooral ook een boek over jezelf zijn, over onbegrepen worden en strijden om te zijn wie je bent. En ook gewoon heel mooi voor volwassenen die een goed kinderboek wel kunnen waarderen. Ik vind het prachtig.


George – Alex Rino – Kluitman – 13,99 – 223 bladzijdes, met groot lettertype – Gekocht op een regenachtige dag bij Donner

Comments