Hier was ik

Als één van je favoriete schrijvers met een nieuw boek komt, spring je natuurlijk een gat in de lucht. Dat kleine opwindende kriebeltje als je de eerste bladzijde omslaat, kan overgaan in een groot enthousiasme. Of in een teleurstelling. Als je schrijver in kwestie niet weet te doen wat hij of zijn altijd doet: Je raken. Dat laatste gaat wat mij betreft op voor ‘hier was ik’. Ik begon met grootste verwachtingen, maar ik lees het zonder tranen uit. Niet wat ik gewend ben van Gayle Forman.

En dan word je wakker en is je vriendin dood.
Cody kan het niet geloven. Het is niet te geloven. Het onwerkelijke verhaal van een meisje en haar beste vriendin die zelfmoord pleegt. Dat is het verhaal van ‘hier was ik’. Cody ontvangt een mailtje van Meg. Een ingepland mailtje, want Meg zelf leeft niet meer. Ze heeft zelfmoord gepleegd. Met die gebeurtenis begint de zoektocht van Cody naar de grote waarom-vraag. Waarom heeft Meg zelfmoord gepleegd? Waarom wist Cody daar niets van? ‘Hier was ik’ leest als een thriller, want voor je het weet zitten Cody’s gedachten vol met complotten, die ook best waar zouden kunnen zijn. Het zouden zo elementen uit een CSI-aflevering kunnen zijn. Beveiligde bestanden, geheimzinnige codes en de geniale ICT-nerd die het allemaal wel kan oplossen. Maar waar dit boek natuurlijk echt om gaat, is de emotionele weg naar acceptatie die een mens door moet, nadat een geliefde zelfmoord heeft gepleegd. 

Niets is wat het lijkt
Een thema dat me uitermate intrigeert, speelt ook een prachtige rol in dit verhaal. Ik denk veel na over hoe goed mensen elkaar kennen en of je iemand wel écht kent. Zo zijn er mensen die mij stil vinden, wat ik kan zijn, maar lang niet altijd. En er zijn mensen die me heel makkelijk in de omgang vinden, wat ik kan zijn, maar ook niet altijd ben. Als je iemand heel bewust iets niet vertelt, zoals over depressies en suïcidale gedachtes. Is er dan een manier dat iemand dat toch over jou kan weten? In ‘hier was ik’ gaat er een hele wereld voor Cody open als ze op zoek gaat naar het leven dat Meg leidde voordat ze zelfmoord pleegde. Herkenbare thema’s, zoals je aan iemand vastklampen in de hoop dat hij/zij jouw redding wordt komen voorbij. Cody kende één specifieke kant niet van Meg, haar beste vriendin. Omdat Meg dat doelbewust voor haar heeft achtergehouden. Ik vraag me sterk af of dat kan. Of dat zo werkt. Of je een langdurige en heftige depressie kan verbergen voor je beste vriendin. Ik weet nog, uit eigen ervaring, dat een depressie alles sloopt. Ik was niet in staat dat te verbergen, al probeerde ik dat natuurlijk wel. Hoe herkenbaar de thema’s ook zijn, het lukt me niet om me verbonden te voelen met de karakters.

DSC_5577

Dit voelt heel erg ‘New Adult’
Ik heb lang moeten nadenken waarom ik bij ‘Hier was ik’ zo’n intens New Adult gevoel kreeg. Het staat niet bol van seks en het is ook niet zo dat de man in het verhaal een groots en meeslepen trauma heeft. Maar het kent wel andere NA-elementen. Zo is hij de jongen die al met duidend meisjes heeft geslapen en zij is de eeuwige maagd. Hij valt voor haar zoals hij nog nooit voor een meisje (Slowly, and then all at once?). De hele romantieklading had wat mij betreft uit dit verhaal gelaten mogen worden. Het staat namelijk bol met aspecten die ik wél interessant vind. Cody komt namelijk uit een éénoudergezin uit een laag sociaal milieu. Ze krijgt niet zoveel mee van huis uit, dingen die ze wel vindt bij de ouders van Meg. Allemaal ontzettend boeiende relaties, die de plaats van de romance met Ben prima hadden kunnen innemen. Het leven is geen bitterbal, sprak een tienervader zojuist in de aflevering van Vier handen op één buik en eigenlijk lijkt dat ook de boodschap van Gayle Forman. Het leven loopt niet altijd zoals gepland, maar daarin kan je nog steeds kiezen welke weg je inslaat. Toch nog een stukje Forman-esque inspiratie.

‘Hier was ik’ is een boek met interessante thema’s, stof tot denken en wat mooie Gayle Forman-inspiraties, maar het slaat ook op plaatsen de plank mis. Ik vind de thema’s heel herkenbaar, maar ik voel geen connectie met de karakters. Daardoor wordt het verhaal nooit echt emotioneel voor me. Jammer, want normaal staat Gayle Forman synoniem voor een flink potje janken. Volgende boek beter. 

Ben jij wel eens teleurgesteld door één van je favoriete schrijvers? 


Hier was ik – Gayle Forman – Uitgeverij Moon – 256 pagina’s – 19,95

Comments