In Transit

Meestal ben ik de blogger die een specifiek boek dat heel erg gehypet wordt niet leuk vind. Vorige week bijvoorbeeld schreef ik over Duizend stukjes van jouwaar ik best wat op aan te merken had. Terwijl menig ander lezer dit boek helemaal fenomenaal vond, vond ik het boek gemiddeld. Bij In Transit is dat een keer andersom. De recensies die ik tot nu toe las waren allemaal vrij kritisch, maar ik vond dit boek juist ontzettend tof!

Don’t judge a book by it’s cover.
Begin februari was het, toen dit boek op de mat viel. Een kleurig blauwe cover, met een best aardige afbeelding op de voorkant. Science-fiction, straalt de cover uit. En ook de achterflap gaf me dat gevoel. Door de wat vreemde omschrijving van het verhaal, met karakters die Rheyn B-71 en Levya C-35 heten, kreeg ik niet meteen zin om in het boek te beginnen. Nu ik na het lezen de omschrijving van het verhaal opnieuw lees, begrijp ik helemaal waarom. Het doet geen recht aan dit geweldige verhaal, er zitten zoveel sterke punten in dit boek die helemaal niet goed naar voren komen in die omschrijving. Die hoofdpersonen met die gekke namen? Die heten in het boek gewoon Rheyn en Levya. Nog steeds bijzondere namen, maar wel namen waar ik me makkelijker mee kan identificeren dan die namen met dat nummer erachter. Levya en Rheyn behoren tot een verder geëvolueerd mensenras. De mensheid is niet meer zoals die nu is. Een deel, de gieren, heeft zich verder ontwikkelt en nieuwe vaardigheden ontwikkelt, en een ander deel lijkt veel meer op ons. Maar dan alsof we 50 jaar terug in de tijd zijn gegaan. Aag, de derde hoofdpersoon uit In Transit behoort tot de originele mens, die grauwers worden genoemd. Twee verschillende mensenrassen die lijnrecht tegenover elkaar staan, met de geëvolueerde mens aan de winnende hand. Het zou onze toekomst maar zijn..

We zijn allemaal mensen
Als Rheyn en Levya, nog vlak voor hun Bezinningsjaar, in aanraking komen met de grauwers zet dat hun hele wereldbeeld op losse schroeven. Hen, de superieuren, is altijd vertelt dat de grauwers apen zijn. Dieren, die alleen maar leven vanuit hun instincten. Dieren die niet met elkaar kunnen communiceren. Apen die wel op de originele mensen lijken, maar dat zeker niet zijn. In Transit staat vol met nieuwe woorden, originele concepten en bijzondere toekomstbeelden. Margaretha van Andel neemt ruim de tijd om de wereld aan de lezer de tonen. Ik raakte direct geprikkeld door dit sombere toekomstbeeld en raakte al snel in de ban van het verhaal. Levya de, in mijn ogen, belangrijkste hoofdpersoon is een jongen waar ik direct dol op was. Een sympathieke gier dus, wat eigenlijk niet bij zijn ras past. De gieren leven bij voorkeur zonder emotie, zoals goed aan de andere gierenjongen, Rheyn, te merken is. Door de ogen van Levya leert de lezer een nieuwe wereld kennen, maar samen met Levya wordt deze wereld ook weer aan het wankelen gebracht. Als Aag later in het boek wordt geïntroduceerd wordt het verhaal alleen maar boeiender. De twee perspectieven verschillen ontzettend van elkaar, maar laten beide een belangrijk stuk van het verhaal zien. Rheyn heeft een minder groot perspectief, maar zijn telegramachtige, mysterieuze gedachten geven een ijzingwekkend idee van de mensheid zonder menselijkheid.

In Transit is een ontzettend spannende dystopia, die een zorgwekkend beeld schetst van de toekomst. Meeslepend geschreven, maar Margaretha van Andel geeft ook ruimte aan belangrijke boodschappen en stof tot nadenken. Van mij mag ze dit genre blijven schrijven. Dit is me heel goed bevallen!


In Transit – Margaretha van Andel – Lemniscaat – 16,95 – 344 pagina’s – recensie-exemplaar

 

Comments