Mea Culpa

In mijn zoektocht naar een genre dat ook bij mijn huidige levensfase past, heb ik regelmatig met een thriller in mijn handen gestaan. Waarschijnlijk is dit het genre waarvan ik nog het minst heb gelezen in mijn leven, maar niet omdat het me niet trekt. Op de Zomer books, blogs en borrel werd er ontzettend enthousiast vertelt over Mea Culpa. En aangezien enthousiasme aanstekelijk is, stond ik te springen van nieuwsgierigheid om in dit boek te beginnen. Spanning en onverwachte wendingen, dat belooft een hoop leesplezier. Iets was ik zeker heb beleeft aan dit boek!


Een overleden kindje, the middle of nowhere en een hoop schijnveiligheid
In Mea Culpa verliest een jonge moeder in een fractie van een seconde haar zoontje. Het leven van Jenna Gray verandert in één klap in een grote nachtmerrie en ze besluit te verhuizen naar een afgelegen plek aan de kust van Wales. Een plek om de verschrikkelijke waarheid te ontvluchten, maar je kunt natuurlijk helemaal niet weglopen van je trauma’s. DSC_5841Ook daar op dat afgelegen plekje neemt Jenna haar angsten, nachtmerries en herinneringen mee. Toch is het leven daar zo slecht nog niet, daar aan de kust. Jenna maakt een vriendin, ontfermt zich over een huisdier en ze begint zowaar een carrière. Om ieder hoofdstuk is het woord aan Ray Stevens, een politie-inspecteur die onderzoek doet naar de dood van Jacob, het overleden jongetje. Jacob is overleden na een fatale aanrijding en de bestuurder is doorgereden. Het is een ingewikkelde zaak, want niemand heeft iets gezien van het ongeluk, maar Ray en zijn team laten een zaak niet zomaar onopgelost. Het eerste deel, zo’n één derde van het verhaal, verkeer je als lezer in een soort schijnveiligheid. Het verhaal kuiert wat voort, die intense spanning die me beloofd was voelde ik hier nog niet. Jenna bouwt een nieuw leven op, Ray werkt aan de zaak en heeft thuis de nodige beslommeringen. Eerlijk gezegd, tot die eerste wending vond ik dit boek niet echt bijzonder. Tot dan ineens.
Bam.
Wending.
Het gekke is, ik wist dat er iets aan zat te komen. Ik wist dat er een wending in het verhaal zou zitten, want dat was me al meerdere keren vertelt. Maar die wending kwam als een complete verrassing. Zó slim, zo verrassend en zo compleet onverwacht. Ik zat schaterlachend op de bank. Vanaf dat moment wordt het boek alleen maar beter.

Dat derde POV gives you the creeps
Na het eerste deel van het boek, wordt er een derde point of view toegevoegd aan het verhaal. Vanaf dat punt wordt het boek echt creepy. Ian, deze derde persoon is een heel bijzondere man en dankzij hem krijgt het hele boek een compleet andere sfeer. In het eerste deel ben ik compleet gaan meeleven met Jenna, die duidelijk getraumatiseerd is geraakt. Ik heb Ray en zijn gezin leren kennen, en de opoffering die hij maakt voor zijn baan. Alle twee heel geloofwaardig. Maar als Ian dan eenmaal zijn intrede doet, ben ik verkocht. De duistere sfeer die meer en meer wordt neergezet is precies waar ik op hoopte met deze fijne thriller. En die fijne wendingen wisten mijn verwachtingen zelfs te overtreffen. Het overlijden van Jacob wordt door deze verschillende oogpunten op heel verschillende manieren belicht. Hoewel ik niet elk oogpunt even interessant vind om over te lezen, heeft Clare Mackintosh hiermee een prachtig plot gecreëerd. Het eerste deel, waar wat minder vaart in zit, is het lezen absoluut waard. Ik ben compleet verrast door Mea Culpa.

Mea Culpa heeft me op verschillende momenten weten te verrassen. Clare Mackintosh zette me herhaaldelijk op het verkeerde been en schrijft haar karakter levensecht neer. Het verhaal kent gemoedelijke moment, heeft verdrietige gebeurtenissen, laat me rillen van angst en liet me schateren van verrassing. Één boek dat zo veel bij me losmaakt, dat heb ik nog niet vaak meegemaakt. Hoewel ik nog weinig ervaring met thrillers heb, weet ik het zeker: doe mij maar meer van dit. 

Door welk boek werd jij compleet verrast?


Mea Culpa – Clare Mackintosh – De Fontein – 16,99 – 384 pagina’s – recensie-exemplaar

Comments