Recensie: The Jewel – Amy Ewing

In een vlaag van boekfanatici kocht ik drie van de vier boeken van de nieuwe uitgeverij Young & Awesome (Het vierde boek vond ik natuurlijk al in de celebrate books box). Het gebeurt niet meer vaak dat ik drie boeken in één keer koop, maar ik was zó benieuwd naar al de boeken van Young & Awesome dat ik het niet kon laten. Op zo’n regenachtige zondag, zoals we die de laatste tijd zo vaak hebben gezien, besloot ik één van de boeken te beginnen. Mijn oog viel meteen op The Jewel, want dit beloofde zo’n boek te zijn dat past in het rijtje van de grote dystopische verhalen: Wat stoerder dan De Selectie, maar wat minder heftig dan De Hongerspelen. Het was alles wat ik van een boek als dit verwachtte: dezelfde dag las ik het nog uit.

Verkocht op een veiling aan een van de rijkste dames van het land… Dat overkomt Violet. In het landhuis van de Hertogin wacht haar een leven vol luxe, maar ook gevangenschap en duistere plannen. De nietsontziende Hertogin wil Violets bijzondere gave uitbuiten, tegen elke prijs. Violet moet ontsnappen voor het te laat is. Dan blijkt dat haar beste vriendin Raven in gevaar is. Violet staat voor een onmogelijke keuze: moet ze Raven redden of zichzelf?

Violet wordt geveild

Het verhaal in The Jewel is niet het meest originele verhaal ooit. Het arme meisje heeft een bijzonder gave en wordt daardoor ingepikt door de rijke elite van het land. Geen verhaal dat we nog niet eerder hebben gehoord, dus dan wordt de uitwerking des te belangrijker. Als lezer val je binnen in een compleet andere wereld, waarin een jong meisje, na een opleiding wordt verkocht aan een rijke dame om daar een bijzondere taak uit te voeren. Jep, weirdnessalert! Onze Violet wordt geveild als nummer 197, de op-drie-na meest begeerlijke surrogaat. Dit tafereel doet me een beetje denken aan de ontvoerde-meisjes-veilig uit Taken, met net zo’n gruwelijk sfeertje. Maar omdat Violet geen idee heeft waar ze terecht zal komen, hangt er ook een vleugje nieuwsgierigheid over al de gruwelijke gebeurtenissen. Gelukkig maar, want dat maakt de sfeer van het verhaal veel luchtiger.

Gruwelijke dames

De dames die deze meisjes nodig hebben, zijn geen fijne, lieve, moederlijke typetjes. De één is nog verschrikkelijker dan de ander, en Violet komt niet terecht in de prachtige wereld waarin ze dacht te mogen wonen. De jurken zijn mooi, en het eten is heerlijk, maar verder is het niet meer dan een gouden kooi. Voor een meisje uit de laagste kaste is dat in eerste instantie een bijzondere ervaring, maar al die rijkdom komt niet gratis. Wat is dat trouwens met kasten in dystopische verhalen?

Ik mag haar wel

Wat ik zo fijn vind aan Violet is dat ze stoer is, maar niet té perfect. Als lezer kan ik me nog met haar identificeren, ze doet niet alleen maar perfecte dingen. Natuurlijk is ze wel ergens ontzettend goed in, maar in dit eerste deel is het nog maar mondjesmaat duidelijk wat haar bijzonder talent dan precies is. Dat mysterie vind ik heerlijk, en doet me smachten naar de rest van de serie. Er is ook ruimte voor een vleugje liefde in dit verhaal, maar van mij had dit best weggelaten mogen worden. De vriendschap die Violet voelt voor Raven, en haar compassie voor de andere meisjes die ze tegenkomt vind ik veel sterker dan die kleine liefde, maar ik hou natuurlijk ook niet zo van liefdesverhalen. Een anders sterk punt in The Jewel zijn de karakters, die vaak niet zijn wat ze lijken. Een personage kan op het eerste gezicht lief en vriendelijk zijn, maar vergis je niet. De wereld van The Juwel is niet rooskleurig, niet is wat het lijkt.

The Jewel is een potentiële favoriet voor vele lezers. Het heeft de prinsesserige sfeer van De Selectie, met de gruwelijkheden uit De Hongerspelen. De lezer snakt met elke bladzijde naar meer informatie, die maar mondjesmaat wordt gegeven. 


The Jewel (The Lone City #1) – Amy Ewing – Young & Awesome – 14,95 – Gekocht bij Donner

Comments
  • Monica

    Ik vond het inderdaad ook niet super origineel. Ergens deed het me ook denken aan Wither. Maar ik vond het – ondanks dat – toch wel een heel tof boek!

    • Ellis
      Monica

      Wither vond ik toentertijd helemaal niets, maar het concept heeft er inderdaad wel wat van weg!

  • zwartraafje

    Het was inderdaad niet bijster origineel maar ik vond het wel een leuk boek. Ik moest trouwens lachen om jouw ‘Wat is dat toch met kasten in dystopische verhalen?’ Die komen inderdaad steeds opnieuw terug. Zelf vond ik het wat weg hebben van The Chemical Garden-reeks van Lauren DeStefano.
    zwartraafje onlangs geplaatst…Het enige piramidespel dat ik WEL wil spelenMy Profile